چگونه مغز سیگنال می دهد که زمان استفراغ است

هرکسی که یک سوپ صدف یا سوپ قارچ می‌خورده است که خوب نمی‌نشیند، دلتنگی شومی را به یاد می‌آورد که خبر از زمان‌های بد قریب‌الوقوع می‌دهد. باکتری ها سمومی را آزاد می کنند که فرآیند تخلیه سریع محتویات معده را در بدن آغاز می کند. این یک نوع مکانیسم محافظتی است – خلاص شدن از دست مهاجمان احتمالاً در دراز مدت مفید است، حتی اگر در کوتاه مدت ناخوشایند باشد. اما این که چگونه مغز سیگنال آلارم را دریافت می کند و سپس سیگنال دیگری را می فرستد تا به معده بگوید خمیازه تکنیکی رنگی را آغاز کند، همچنان یک راز باقی مانده است.

مسمومیت غذایی بعدی شما تنها دلیل برای درک این مسیر عصبی خاص نیست. کشف چگونگی مقابله با آن می تواند برای افرادی که به تهوع ناشی از داروهای شیمی درمانی و سایر داروها دچار می شوند مفید باشد. از آنجایی که گویی مبارزه با سرطان به اندازه کافی دردناک و ترسناک نیست، بیماران اغلب به قدری از خوردن غذا محروم می شوند که حفظ وزن آنها به یک مبارزه بزرگ تبدیل می شود.

در یک مطالعه جدید، محققان گزارش کردند که هم باکتری ها و هم داروهای شیمی درمانی به نظر می رسد مسیرهای مولکولی یکسانی را در روده ایجاد می کنند. این یافته‌ها که بر اساس آزمایش‌هایی با موش‌ها انجام شد و روز سه‌شنبه در مجله Cell منتشر شد، نشان داد که یک سم باکتریایی و یک داروی شیمی‌درمانی هر دو مجموعه‌ای از پیام‌های عصبی مشابه را به حرکت در می‌آورند که باعث بی‌حالی می‌شوند.

انتخاب موش برای مطالعه غیرعادی بود. به نظر می رسد موش ها نمی توانند تهوع کنند – کمی ناتوانی که معمولاً استفاده از آنها برای مطالعه حالت تهوع را دشوار می کند. محققان در گذشته از گربه‌ها و سگ‌ها استفاده کرده‌اند، اما زیست‌شناسی موش‌ها به‌طور کلی بسیار بهتر شناخته شده است و ابزارهای بسیار بهتری برای انجام این کار در دسترس دانشمندان است.

کائو پنگ، پروفسور دانشگاه تسینگ‌هوا در پکن، و همکارانش به این فکر افتادند که آیا موش‌ها همچنان می‌توانند پس از مصرف یک داروی شیمیایی یا یک سالاد بد احساس بیماری کنند، یا به هر حال، به اندازه کافی نزدیک باشد که محققان بتوانند از آن استفاده کنند. موجودات برای درک منشاء احساس.

دکتر “اگر می خواهیم داروهای بهتری دریافت کنیم.” کائو گفت: “ما باید مکانیسم دقیق را بدانیم.”

محققان یک سم باکتریایی به موش ها دادند و آنها را از نزدیک با دوربین های پرسرعت تماشا کردند و متوجه شدند که جوندگان پس از درمان شروع به باز کردن دهان خود به طور عجیبی کردند. آزمایش‌های بیشتر نشان داد که عضلات شکم آن‌ها بسیار شبیه به حرکت معده انسان‌ها در هنگام بیماری است. در واقع، دانشمندان بر این باورند که موش‌ها در حال تکان خوردن یا خشک شدن بودند. یک داروی شیمی درمانی باعث شد موش‌ها رفتار مشابهی داشته باشند، بنابراین دانشمندان عمیق‌تر بررسی کردند که کدام سلول‌ها و چگونه به این محرک‌ها واکنش نشان می‌دهند.

آنها این اثر را در نورون های خاصی در مغز دنبال کردند که با رسیدن دارو یا سم به روده، انتقال دهنده های عصبی را آزاد می کردند. پس از آن پیام ها، آنها سلول هایی را در روده کوچک کشف کردند که به حضور این مواد مضر واکنش نشان می دادند. یک عامل اصلی در مسیر تهوع و گرفتگی، یک مولکول سیستم ایمنی به نام اینترلوکین 33 یا IL33 بود. جلوگیری از ساخت IL33 توسط موش ها به طور قابل توجهی علائم آنها را کاهش داد.

دکتر Dr. کائو گفت. این مقاله – شناسایی رفتار موش‌هایی که می‌توانند برای استفراغ بایستند و مسیری را که سیگنال‌های روده طی می‌کنند آشکار کنند – اولین گام در بهبود بالقوه کیفیت زندگی در بیماران شیمی‌درمانی است، اگر نتایج در انسان‌ها باقی بماند.

با این حال، موش هایی که وظیفه تقلید مسمومیت غذایی را بر عهده دارند، برای حدود 24 ساعت پس از دریافت سموم باکتریایی، ناراحت هستند. کائو گفت. پس از آن، آنها به خود فعال خود باز می گردند. اگر فقط می توانستیم یک ساندویچ بوقلمون را که خیلی زود فروخته شده بود، از دست بدهیم.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم